به من چه که زنها احمقن ؟

تنگ نظری ادمها بیهودگی تلاشهایت برای هیچ.حماقت وسادگی.فریب.درهای همیشه تاابدبسته.زندگیت دردستان بیرحم تقدیر.وتمام اینهابخاطراینست که بایدبه انچه دوست میداشتی می رسیدی والا مجبوری دوست بداری انچه راکه به ان رسیده ای.حتی اگردوست داشتنی نباشد..که نیست...نیست....

چارلی چابلین میگه:زندگی ازنزدیک تراژیکه وازدورکمدیک.وخداییش راس میگه.براهمینم من که سعی میکنم ازدوردورا بهش نیگاکنم وهی بخندم.شماچی رفقا؟!

 

 

من زنی دردرون خودم دارم که به خودش اعتماددارد.گاهی می برد.گاهی می بازد.

به توگفتم هواراازمن بگیر.خنده ات رانه.اماتورفتی وحتی اخمهایت اخم خندهایت راهم باخودبردی.بیوفایارمن.گرم یاداوری یانه من ازیادت نمی کاهم...بی بدیل من...دیریافته...دیگربرای که هدیه بخرم؟غرغرهایم رابرای که نگه دارم؟هیچ کی تونمیشه هیچکی...افسوس...

کتابهای اناگاوالدا.دوست داشتم کسی جایی منتظرم باشد.والبته یک کتاب ازسالینجربه نام هفته ای یکبارادمونمی کشه.به خواندنش می ارزد رفقا.

واقعاچیزعجیبی است این دنیا.تقدیر سرنوشت...واینکه حالااینجاوچقدردیر...نمیشدپیش ترازاینهاهمدیگرراببینیم دیریافته؟

اخ خدا این انصاف نیست.زندگی حق ندارداین اندازه بیرحم باشدوبه ادم فرصت جبران خطاهاراندهد.

اره راسته رفیق.همیشه بایدباقطارقبلی می رسیدم.ولی چه باک مهم رسیدنه.بی خیال.مهم رسیدنه حتی اگه دیرحتی اگه کوتاه وزودگذر.ای دیریافته باتوسخن می گویم بسان علف که باصحرا بسان پرنده که بابهاربسان درخت که باجنگل سخن می گویددستت رابه من بده نامت رابه من بگوزیراکه من ریشه های ترادریافته ام.بالبانت برای همه لبهاسخن گفته ام...

افسوس که همیشه وقتی پیدایش می کنی که دیگردیرشده است.وقتی که دیگرمشکل بتوان چیزی راتغییرداد.تقدیرعجیبی است.تقدیرراباوردارم.ولی شاید.............

ازتنهایی مگریز گاهی ان رابجوی وتحمل کن!